“Doordat ik het zelf heb ervaren, kan ik anderen verder helpen.”

Enkele jaren geleden, toen ze op zoek was naar werk, stuitte Simone op het verhaal over de ontstaansgeschiedenis van LIMOR. “Het las als een film: midden in de nacht staat de politie met een dakloze man voor de deur, een echtpaar dat hem thuis opvangt. Ik was meteen verkocht”, vertelt ze enthousiast.

Ontdekken wat bij je past

Het verhaal raakt haar extra, omdat ze uit eigen ervaring weet hoe je door een samenloop van omstandigheden in moeilijke situaties kan belanden. “Vanaf mijn vijftiende woonde ik in kraakpanden en raakte ik zwaar verslaafd aan alcohol.” Pas later keert het tij. Haar eigen trajectbegeleider van toen wijst haar op de opleiding Ervaringsdeskundige. “Voor mij was dat een sleutelmoment. Een moment waarop je leven ineens een andere kant opgaat. Dat wil ik ook voor anderen betekenen.” Hoewel ze nu werkt als trajectbegeleider, neemt ze haar eigen ervaringen nog altijd mee in haar werk. “Juist daardoor kan ik naast iemand staan zonder oordeel.”

Op haar werkplek, de crisisopvang en beschermde woonvorm, is ze in haar element. “Werken vanuit één locatie vind ik prettig. Er zijn altijd collega’s in de buurt op wie je terug kunt vallen. Je doet het echt samen als team.” Sommige collega’s proberen tijdelijk een ambulant team uit, vertelt Simone. “Mooi dat je de ruimte krijgt om te ontdekken wat bij je past.”

De charme van onregelmatig werken

In de voorziening werkt ze op onregelmatige tijden. “Er zijn hier drie diensten en elk heeft z’n eigen charme. Juist die afwisseling maakt het werk voor mij leuk. De ochtend start met de overdracht met de slaapwacht, waarna we medicatie uitdelen aan bewoners. Overdag begeleiden we mensen naar afspraken, voeren we begeleidingsgesprekken of bezoeken we cliënten in de wijk.” In de avond creëert Simone graag een huiselijke sfeer. “Een spelletje doen, een kopje thee drinken, een kletspraatje. Alles om mensen hier een veilig en geborgen gevoel te geven.”

Leren van elkaar

Het geeft Simone voldoening als mensen haar vertrouwen. “Het zijn soms kleine dingen die impact op mij maken.” Ze herinnert zich een bewoner die vermoedelijk speed gebruikte. “Ik zag het, herkende het. Uiteindelijk durfde hij het te delen met mij, omdat ‘ik wist hoe het was.’ Dat ik mijn eigen ervaring in kan zetten om iemand een stap verder te helpen, werkt helend. Voor beide partijen.”

Haar ervaringskennis deelt ze ook met het team. “Zo leren we van elkaar. Rangen en standen spelen geen rol. We hebben allemaal een gemeenschappelijk doel: de mensen hier zo goed mogelijk op de rit helpen.” Simone is verantwoordelijk voor de voortgang van doelen in het zorgplan van haar cliënten. Met de trajectregisseur, aan wie ze gekoppeld is, bespreekt ze dit maandelijks. “Of vaker hoor, als dat nodig is. De lijnen zijn kort. Het is een fijne werkwijze om gekoppeld te zijn aan iemand die meedenkt en beslist.”

Doen wat nodig is

De sfeer in haar team en binnen de organisatie is goed. “Mensen hier zijn echte doorzetters en eerlijk. Alles is bespreekbaar, ook als je het oneens bent.” Ze ervaart ruimte om initiatief te nemen. “Zo knip ik bewoners regelmatig. Gesprekken gaan vaak makkelijker als je niet stijf tegenover elkaar zit.” Ze vertelt over een bewoonster met wie contact maken lastig is. “Na de knipbeurt vertelde ze me vol trots over alle complimenten op haar kapsel. Dat gaf een ingang om ook andere dingen te bespreken, die anders niet tot stand waren gekomen.” Met een lach: “Ik moet toegeven dat ik gewoon ben begonnen met knippen – zo eigenwijs ben ik. Maar ik krijg die ruimte, omdat ik doe wat nodig is om iemand verder te helpen.”

En dat is wat ze het allerliefst doet. “Als ik ’s avonds thuiskom en iemand heb laten lachen, of heb geholpen een stap te zetten richting zelfstandigheid, dan weet ik: dit is waarom ik dit werk doe.”